یک عاشقانه ی آرام

نه ديگه اين واسه ما دل نمی شه!
نه ديگه اين واسه ما دل نمی شه                                                              
                                      هر چي من بهش نصيحت می كنم،
                                      كه بابا آدم عاقل ،آخه عاشق نمی شه!
ميگه: يا اسم آدم دل نمی شه،
يا اگه شد،ديگه عاقل نمی شه!
                                    بهش ميگم: جون دلم!
                                   اين همه دل توی دنياس! چرا،

يه كدوم مثل دل خراب صاب مرده ی من
خام يه خيال باطل نمی شه؟

                                  چرا از اين همه دل،يه كدوم مثل تو ديوونه زنجيری نيست؟
                                  يه كدوم صبح تا غروب ،تو كوچه ول نمی شه؟!

ميگه: يك دل مگه از فولاده؟
كه تو اين دور و زمونه چشمشو هم بذاره،

                                هيچ چيزی نبينه،يا اگه چيزی ديد،
                               خم به ابروش نياره؟!

ميگه: هر سكه می شه قلع باشه
اما هر چی قلب شد، دل نمی شه

                             نه ديگه،نه ديگه...
                            نه ديگه اين واسه ما دل نمی شه

 نه ديگه اين واسه ما دل نمی شه
 نه ديگه اين واسه ما دل نمی شه.....

 پ.ن:زيباترين روزهايم را هنوز نديده ام؛زيرا زيباترين حرف ها را هنوز برايت نگفته ام!

نوشته شده در جمعه ۱۸ فروردین ۱۳۸٥ساعت ۱:٥٤ ‎ق.ظ توسط ساحل ابدی نظرات () |