یک عاشقانه ی آرام

رودها در جاری شدن وعلفها در سبز شدن معنی پیدا می کنند........ کوه ها با قله ها و دریاها با موجها زندگی پیدا می کنند .......وانسانها.... همه انسانها با عشق، فقط با عشق !!
پس بار خدایا! بر من رحم کن ؛بر من که می دانم ناتوانم رحم کن .
باشد که خانه ای نداشته باشم .باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم. باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم اما نباشد ..... هرگز نباشد که در قلبم عشق نباشد ، هرگز نباشد.........

تا بعدی بهتر.
 پ.ن:زيباترين روزهايم را هنوز نديده ام؛زيرا زيباترين حرف ها را هنوز برايت نگفته ام!

نوشته شده در یکشنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸٥ساعت ۱:۳۸ ‎ق.ظ توسط ساحل ابدی نظرات () |