یک عاشقانه ی آرام

قصه ی من و غم تو
غصه ی گل و تگرگ
 ترس بی تو زنده موندن
 ترس لحظه های مرگ
                             ای برای با تو بودن
                             باید از بودن  گذشتن
                             سر به بیداری گرفته
                            ذهن خواب آلوده ی من!
 همیشه میون قاب خالی درهای بسته
 طرح اندام سپیدت پاک و رویایی نشسته
                                   کاش می شد چشام ببینن
                                   طرح اندام تو داره
                                  زنده می شه، جون می گیره
                              پا توی اتاق می ذاره....
 کاش می شد، صدای پات
 بپیچه تو گوش بارون
 طرف دالون بگرده
 سر آفتابگردونامون......

تا بعدی بهتر.
 پ.ن:زيباترين روزهايم را هنوز نديده ام؛زيرا زيباترين حرف ها را هنوز برايت نگفته ام!
پ.ن:یادت گفتم فردا چی میشه....چه روزی بود!خیلی سخت،خیلی قشنگ ولی پایان دل انگیزی هم داشت؛ممنونم

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳۸٥ساعت ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ توسط ساحل ابدی نظرات () |