یک عاشقانه ی آرام

تنها، در بی چراغی شب ها می رفتم.
دست هایم از یاد مشغل ها تهی شده بود.

همه ی ستاره هایم  به تاریکی رفته بود.
مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد.
لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها  پر بود.
 تنها می رفتم، می شنوی؟ تنها ....

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.
آینه ها انتظار تصویرم  را می کشیدند،
درها  عبور غمناک من را می جستند...

و من می رفتم؛ می رفتم  تا در پایان خود  فرو  افتم.
 ناگهان، تو از بیراهه ی  لحظه ها ، میان دو تاریکی به من
                                                                  پیوستی.

صدای نفس هایم  با طرح  دوزخی  اندامت  درآمیخت:
همه ی تپش هایم از آن  تو باد ، چهره ی به شب  پیوسته!
                                                       همه ی تپش هایم.
من از برگریز سرد ستاره ها گذشتم
تا در خط های عصیانی  پیکرت شعله ی گمشده را
                                                              بربایم.

دستم را به سراسر شب کشیدم؛
زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم  تراوید.
خوشه ی فضا را فشردم،
قطره های ستاره در تاریکی  درونم  درخشید.

و سر انجام
در آهنگ مه آ لود نیایش تو را گم کردم....


 میان ما سرگردانی بیابان هاست.
 بی چراغی شب ها، بستر خاکی غربت ها، فراموشی
                                                           آتش هاست.

میان ما "هزارو یک شب" جست و جوهاست.

 

تا بعدی بهتر.
 پ.ن:زيباترين روزهايم را هنوز نديده ام؛زيرا زيباترين حرف ها را هنوز برايت نگفته ام!


 

نوشته شده در چهارشنبه ٢٤ خرداد ۱۳۸٥ساعت ۸:٤۳ ‎ق.ظ توسط ساحل ابدی نظرات () |