یک عاشقانه ی آرام

با زمین خیلی غریبم،
                       با هوای تو صمیمی ...

دیده بودمت هزار بار،
                           توی رویای قدیمی
به نگاه چشم گریون ،
                           یه فرشته رو زمینی
چشام و به روت می بندم
                            تا که اشکام و نبینی...
با تو فریاد ی عمر رو
                           می کشم تا اوج باور !!
دلای آبی همیشه،
                           می مونن بی یار و یاور

ازکجا باید شروع کرد قصه ی عشق و دوباره ؟ تا همه بغضهای عالم سر عاشقی نباره !

غربت آرزو هامون ،
                    دل طاقت رو شکونده
نگو تو شهر حقیقت ،
                      واسه ما جایی نموده
نگو دیره واسه  گفتن ،
                     سهمم از دنیا همینه...
که تو تنهایی شبهام ،
                    کسی اشکام و نبینه

... قصه ی عشق و دوباره !

پ.ن:من از وقتی تو نوشته هایم را می خوانی ، می نویسم ! از وقتی اولین نامه را نوشتم.نامه ای که نمی دانستم مفهومش چیست.نامه ای که معنایش را تنها در چشمان تو  می یافت.من هیچ گاه بیش از سه جمله ی اول این نامه چیزی ننوشته ام: هیچ باوری نداشتن ؛منتظر چیزی نبودن.امید داشتن به آن که روزی اتفاقی بیفتد ! کلمه ها از زندگی ما عقب هستند. تو همیشه از آن چه من انتظار داشتم جلوتر بودی. تو همیشه غیره منتظره بودی...آره ! غیره منتظره

نوشته شده در دوشنبه ۸ آبان ۱۳۸٥ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ توسط ساحل ابدی نظرات () |